سلام دوستان

قبلا هر روز ی ۷۰ الی ٨۰ تا نظر میذاشتن

الان وضع بازار خرابه

البته یه سالی بود ک نبودم

یه چیز

نظر یادتون نره

درود بر اهل ميخانه

كه كأم با مي شيرين كردند

قسم بر چشم تو ساقي

دل از دنيا رها كردند

جهانم خاك كُوي تو

گر امشب از تو مست كردم

به أهوي چشت سوگند

كه با ياد تو تب كردم

جهانم بي تو خاموشست

منتت بر اين جهان بگذار

ديده ام با خود منور كن

قدم بر چشم ما بگذار.

در کوی محبت به وفایی نرسیدیم

رفتیم ازین راه و به جایی نرسیدیم

هر چند که در اوج طلب هستی ما سوخت

چون شعله به معراج فنایی نرسیدیم

با آن همه

آشفتگی و حسرت پرواز

چون گرد پریشان به هوایی نرسیدیم

گشتیم تهی از خود و در سیر مقامات

چون نای درین ره به نوایی نرسیدیم

بی مهری او بود که چون غنچه ی پاییز

هرگز به دم عقده گشایی نرسیدیم

ای خضر جنون ! رهبر ما شو که در این راه

رفتیم و سرانجام

به جایی نرسیدیم

گفتمش بي تو دلم مي گيرد !!!!!!

گفت با خاطره ها خلوت كن.......

گفتمش خنده به لب مي ميرد !!!!!

گفت با خون جگر عادت كن.........

گفتمش با كه دلم خوش گردد ؟؟؟؟

گفت غم را به دلت دعوت كن.......

گفتمش راز دلم را چه كنم ؟؟؟

گفت با سنگ دلم صحبت كن ......

نمی دانم

به کدامین کوه فریاد

برآورم

من شاعر شدن را مدیون کسی هستم

که از همه دنیا

بیشتر عذابم داده

نمی دانم این ترانه ها را به کدام

بال پروانه ها بنویسم

به کدامین برگ پاییز بنویسم

من شاعر شدم

در بن بست یک کوچه ی تنهایی، اردیبهشت!

همه ی این احساس را کسی در من ریخته

که خودش بی خبر است

ای بی خبر من بی تابم

سلامی دوباره

یه سوال دارم

اون هایی ک نظر میذارن !!!

با ی سلام ادم رو بلاک میکنن؟؟؟

خخخخخ

تاحالا کسی منو اینطوری نکرده بود

و نمیتونه بکنه

بجز یکی

حالا

جواب ندین هم مهم نیست

خودم میدونم

ولی باز ی نظر بدین

ای دریغا لحظه ای آمد که لب هایم سخت خاموشند و بر آنها کلامی نیست

خواهمت بدرود گویم تا زمانی دور زآنکه دیگر با توام شوق سلامی نیست

رفتم ، مرا ببخش و مگو او وفا نداشت راهي به جز گريز برايم نمانده بود اين عشق آتشين پر از درد بي اميد در وادي گناه و جنونم كشانده بود رفتم كه داغ بوسه ي پر حسرت تو را با اشكهاي ديده ز لب شستشو دهم رفتم كه نا تمام بمانم در اين سرود رفتم كه با نگفته به خود آبرو دهم رفتم ، مگو مگو كه چرا رفت ، ننگ بود عشق من و نياز تو و سوز و ساز ما از پرده ي خموشي و ظلمت ، چو نور صبح بيرون فتاده بود به يك باره راز ما رفتم كه گم شوم چو يكي قطره اشك گرم در لا به لاي د

آنقــدر دوســتت دارم
که میدانم
روزی خــدا خواهد آمد
تا از تــو سوال کند،
چه کرده ای که اینگونه
تــو را می پرستد!

خدا گر پرده بردارد

ز روی کار آدمها

چه شادیها خورد بر هم

چه بازیها شود رسوا

یکی خندد ز آبادی

یکی گرید ز بر بادی

یکی از جان کند شادی

یکی از دل کند غوغا

چه کاذب ها شود صادق

چه صادق ها شود کاذب

چه عابدها شود فاسق

چه فاسق ها شود پیدا

چه زشتی ها شود رنگین

چه تلخی ها شود شیرین

چه بالاها رود پایین

چه اسفلها شود علیا

عجب صبری خدا دارد

که پرده بر نمیدارد

وگرنه بر زمین افتد

ز جیب محتسب مینا